Az ile Çoğun Sınırında

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Yillar önce sanayi sitesinde yaşadığım bir anıyı anlatmak istiyorum. Sanayi sitesinde bir arkadaşımın dükkanında oturuyorduk. Lüks bir araba gelip durdu. Sahibi indi, ustaya arabasındaki belli belirsiz hafif bir çiziği gösterdi. Saatlerce bu küçük çiziğin nasıl yok edileceğini tartıştılar. Bir süre sonra eski model, vasat bir araba geldi. Sahibi, aracın üzerindeki onlarca çizikle ilgilenmiyordu. Onun derdi, motor ayarıydı. Bir süre sonra işini halledip gitti. O an kendime şu soruyu sordum: Acaba hangisi arabaya biniyor, hangisi arabayı taşıyor?

Bu meseleyi 2000 yıl önce Seneca da dile getirmişti. Küçük bir tekneyle çıktığı gezintide şöyle diyordu

“İki paltodan biri çarşať diğeri yorgan olur. Öğle yemeğim için fazla bir hazırlık yapmam gerekmez. Kuru incir benim için vazgeçilmezdir. Ekmeğim varsa, kızarmış et yerine geçer; ekmeğim yoksa, ekmek yerine. Ruh ancak hiçbir şeye bağımlı olmadan, haset etmeden ve korkusuzca yaşadığında gerçek zenginliğe ulaşır.”

Eflatun’a sorarlar: “İnsanın en şaşırtıcı yanı nedir?” Cevabı yüzyılları aşar “Çocukken büyümek için acele eder, büyüyünce çocukluğunu özler. Sağlığını satarak para kazanır, sonra parayı sağlığını geri almak için harcar. Yarını düşünürken bugünü kaybeder. Öyle ki, öldüğünde hiç yaşamamış gibi olur.”

Gerçek mutluluk, en çok şeye sahip olmakta değil, en az şeye ihtiyaç duymaktadır. Dört yıl önce kaybettiğim bir yakınım, bunu kanıtlarcasına yaşadı: Evinde fazla eşya yoktu, dünya malına değer vermezdi. Ölüm döşeğinde bile yüzünde huzur vardı.

“Kimseye kendini sevdirmeye çalışma; sadece sevilmeye bırak. Çünkü asıl zenginlik, ihtiyaçlarını azaltabilmektir.”

Sizce bir insan, kaç metrekare evde, kaç model arabada ve kaç parça eşyada kaybolduğunu fark etmeden önce “yeter” diyebilir?