Bir Mağlubiyetten Fazlası; REZALET ÖTESİ!..

Dünkü İstanbulspor maçını anlatmaya kelime aramak bile gereksiz. Çünkü bunun ne izahı var ne bahanesi. Skor can yakıcıydı ama asıl kayıp tabelada değildi. Sahada yitirilen; ciddiyet, karakter ve sorumluluktu. Baştan sona dağınık, isteksiz ve kimliksiz bir görüntü vardı. Bu bir kötü gün değil, açık bir vazgeçişti.

1 saat önce

0 1 dakika okuma süresi

Vanspor’un ligin son iç saha maçında İstanbulspor karşısında aldığı mağlubiyeti yalnızca bir skor olarak değerlendirmek, gerçeği eksik okumak olur.
Çünkü sahada kaybedilen sadece üç puan değildi.
Kaybedilen şey, bir takımın karakteriydi.
Ve daha acısı…
Bu tablo kimse için sürpriz değildi.
Sahada Biten Bir Takım
İstanbulspor karşısında ortaya konan oyun, fiziksel yorgunlukla açıklanamaz. Bu, çok daha derin bir sorunun yansımasıydı:
Zihinsel kopuş.
Teknik direktör Osman Zeki Korkmaz’dan sahadaki oyunculara kadar herkesin ortak bir ruh hali vardı:
“Bu lig bir an önce bitsin.”
Oysa taraftarın görmek istediği şey çok basitti:
Mücadele.
Ama sahada ne vardı?
İstek yoktu.
Hırs yoktu.
Sorumluluk hiç yoktu.
Topun peşinden koşan değil, topun geçişini izleyen bir takım…
Direnen değil, kabullenen bir yapı…
Kısacası;
İstanbulspor oynadı, Vanspor seyretti.
Kenardan Gelen Sessizlik
Sahadaki tablo kadar düşündürücü olan bir başka görüntü de kulübeydi.
Oyuna müdahale etmeyen, reaksiyon göstermeyen bir teknik heyet…
Adeta sadece süreyi tamamlamaya çalışan bir ekip…
Bu bir “kötü gün” değil.
Bu, açık bir vazgeçiştir.
İroninin Acı Hali
Belki de en doğru cümle, en sert olanıdır:
Sezonun son iç saha maçında taraftarı önünde sergilenen bu “üst düzey kötü performans” için emeği geçen herkesi (!) tebrik etmek gerekir.
İstanbulspor hezimetinin başlıca sorumlusu sizlersiniz…
Ama hakkınızı yemeyelim dünkü maçta hepiniz adeta ‘muhteşemdiniz.’ Tebrikler
Böylesine bir oyun ve farklı mağlubiyetten sonra, iyi bir tatili fazlasıyla hak ettiniz.
Yolunuz açık olsun…”