Son Kez Girdik O Kapıdan: Tribünler Yıkıldı, Van’ın Futbol Hafızası Kaldı

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Yıllardır bu şehirde aynı soruyu sorduk. Sadece biz değil, Van kamuoyu da sordu, futbolun içinden gelenler de sordu:

Peki, mevcut stadyum yıkılmak yerine yenilenerek ilçe stadyumu olarak yaşatılamaz mıydı?

Yeni stadyum, mevcut stadın farklı bir bölgeye inşa edilerek hem yeni bir spor kompleksi kazandırılamaz hem de Van’ın futbol hafızası korunamaz mıydı?

Ve karar verildi, yeni stadyum mevcut yerinde yapılacak. Dün tribünlerin yıkımı başladı ve yıllardır Van futbolunun hafızasına ev sahipliği yapan Van Atatürk Şehir Stadyumu artık tarihe karışıyor.

Dile kolay…

2011 yılında peş peşe yaşanan iki yıkıcı depremin ardından şehirle birlikte ağır hasar gören Van Atatürk Şehir Stadyumu için yıllar boyunca sayısız haber yaptık, köşe yazıları kaleme aldık. Televizyon programlarında stadyumun durumunu gündeme getirdik, yetkililere seslendik, bu tarihi stadın geleceği konusunda defalarca çağrıda bulunduk.

Aradan geçen yılların ardından o gün geldi.

Bugün, yıllardır hikâyesini anlattığımız Van Atatürk Şehir Stadyumu’na veda ediyoruz.

1991’den bu yana kimi zaman tribünlerin coşkusunda, kimi zaman tel örgülerin arkasında, kimi zaman basın tribününde maçlarını izlediğim, zemininde sayısız kez top koşturduğum Van Atatürk Şehir Stadyumu’na bugün son kez ayak bastık.

İnsan bazı vedaların bu kadar ağır olacağını önceden bilmiyor.

Bugün yalnızca bir stadyumun betonlarının yıkılışına değil, Van’ın futbol hafızasının önemli bir sayfasının kapanışına tanıklık ediyoruz. Bir şehrin ortak çocukluğunun, gençliğinin, sevinçlerinin ve hüzünlerinin mekânlarından biri tarihe karışıyor.

Böyle anlarda insan nereden başlayacağını bilemiyor.

Çünkü bazı mekânların duvarlarında yalnızca boya, tribünlerinde yalnızca koltuk bulunmaz. Bazı mekânlar insanların hayatlarından kopup gelen anıları taşır. İlk maçı, ilk tezahüratı, ilk galibiyeti, unutulmayan bir mağlubiyeti, dostlarla paylaşılan heyecanı, babayla oğul arasında kurulan o tarifsiz bağı saklar.

Van Atatürk Şehir Stadyumu da işte böyle bir yerdi.

Bugün o kapıdan son kez girerken hafıza ister istemez geriye sarıyor.

Kaç kez son dakikada gelen bir golle sevindik?

Kaç kez tribünde ayağa fırladık?

Kaç kez bir mağlubiyetin ardından sessizce stadı terk ettik?

Kaç kez, “Bir dahaki maça…” diyerek kendimizi teselli ettik?

Ve kaç nesil, Vanspor sevgisini ilk kez bu tribünlerde yüreğine kazıdı?

Bugün cevaplarını belki hiçbir zaman tam olarak veremeyeceğimiz sorular bunlar.

Ama bildiğimiz bir şey var:

Bu stadyum, Van’ın futbol hikâyesinin sadece bir binası değildi.

Burası yıllar boyunca Van futbolunun kalbinin attığı yerdi.

Vanspor’un heyecanı burada büyüdü. Rakipler burada ağırlandı. Tribünler burada doldu, burada boşaldı. Galibiyetlerin coşkusu bu kapılardan çıkarak şehrin sokaklarına yayıldı. Mağlubiyetlerin hüznü yine bu kapılardan insanların omuzlarına yüklenerek evlere taşındı.

Çünkü futbol hiçbir zaman yalnızca 90 dakikadan ibaret olmadı.

Futbol bir babanın çocuğunun elinden tutup maça götürmesiydi.

Futbol; maçtan önce yapılan tahminler, tribünde edilen tezahüratlar, devre arasında yapılan yorumlar ve maç bitiminde saatlerce süren tartışmalardı.

Bazen bir galibiyeti günlerce yaşamaktı.

Bazen bir mağlubiyetin ardından saatlerce susmaktı.

Bazen de hiçbir şey söylemeden aynı acıyı binlerce kişiyle birlikte paylaşmaktı.

Van’da bütün bu duyguların adreslerinden biri, uzun yıllar boyunca Van Atatürk Şehir Stadyumu oldu.

Bugün yıkılan tribünlere bakınca insan boş koltukları görmüyor.

Bir neslin çocukluğunu görüyor.

Kale arkasında nefessiz kalan tezahüratları…

Bilet kuyruğundaki tatlı sabırsızlığı…

Maç öncesi stat çevresindeki kalabalığı…

Bir gol olduğunda birbirine sarılan insanları…

Hakeme kızanları…

Takımına küsenleri…

Ama maç günü geldiğinde yine formasını giyip tribündeki yerini alanları…

Ve belki de hayatımız boyunca unutamayacağımız insanlarla yan yana izlediğimiz maçları…

Bugün bunların hepsi artık birer hatıra.

Ama şunu da biliyoruz:

Hatıraların yaşaması için betonların ayakta kalması gerekmez.

İnsanın hafızasına kazınan hiçbir anı, kepçelerle yıkılamaz.

Geleceğe Yer Açarken Geçmişi Unutmamak

Elbette şehirler değişir.

Şehirler büyür, ihtiyaçlar değişir, spor tesisleri yenilenir. Van’ın da modern, çağın ihtiyaçlarına cevap veren, sporculara ve taraftarlara daha iyi imkânlar sunan stadyumlara ihtiyacı vardır.

Buna kimsenin itirazı olamaz.

Yeni statlar yapılacak.

Yeni tribünler dolacak.

Yeni çocuklar Vanspor formasını giyecek.

Yeni nesiller yeni kahramanlarını bulacak.

Belki onların da yıllar sonra, “Bizim stadımız vardı…” diye anlatacakları başka hikâyeleri olacak.

Ancak mesele yalnızca stadın yıkılması değil.

Mesele, o yapının taşıdığı manevi yük.

Belki dünyanın en modern tribünleri değildi.

Belki koltukları bugünün standartlarına göre konforlu değildi.

Belki tesisleri bugünün ihtiyaçlarını karşılamıyordu.

Ama Van için anlamı bambaşkaydı.

Çünkü orası sadece beton ve demirden oluşmuyordu.

Orası hatıralardan oluşuyordu.

Belki kaybettiğimiz bir yakınımızla yan yana izlediğimiz son maçın adresiydi.

Belki gençliğimizin en büyük heyecanlarından biriydi.

Belki yıllar önce tribünde tanıştığımız bir dostluğun başlangıcıydı.

Belki de hayatımızın başka hiçbir döneminde yaşayamayacağımız o tarifsiz futbol heyecanının adresiydi.

Bu yüzden bir stadyum yıkılırken aslında sadece bir yapı yıkılmaz. Bir dönemin kapısı kapanır.

Betonlar Yıkıldı, Hafıza Kalmaya Devam Edecek

Bugün kepçelerin tribünlere dokunduğu anlarda insanın içinde garip bir sessizlik oluşuyor.

Bir zamanlar binlerce kişinin sesini taşıyan tribünler artık sessiz.

Bir zamanlar futbolcuların sahaya çıktığı koridorlar artık boş.

Bir zamanlar gol sevinçlerinin yankılandığı duvarlar artık yok.

Ama ne kadar yıkılırsa yıkılsın, bu stadın Van’ın hafızasındaki yeri değişmeyecek.

Çünkü bir şehrin hafızası yalnızca binalarda tutulmaz.

İnsanlarda yaşar.

Biz gördük.

Biz yaşadık.

Biz hatırlayacağız.

Ve bizden sonra gelenlere anlatacağız.

“Bir zamanlar Van’da bir stat vardı” diye başlayacağız belki.

“Tribünleri vardı, kale arkaları vardı. Maç günleri bambaşka olurdu. Vanspor’un maçları olduğunda şehir başka türlü nefes alırdı” diyeceğiz.

Çocuklarımıza, gençlerimize o günleri anlatacağız.

Belki onlar bizim anlattıklarımızı tam olarak hissedemeyecek.

Çünkü bazı duygular anlatılmaz, yaşanır.

Tıpkı o tribünde binlerce insanla aynı anda ayağa kalkmanın verdiği heyecan gibi…

Bunların hepsi artık geçmişte kaldı.

Ama güzel olan şu:

Geçmişte kalmak, unutulmak anlamına gelmiyor.

Ve Son Kez O Kapıdan Çıktık…

Bugün o kapıdan son kez girdik.

Son kez tribünlere baktık.

Son kez sahaya göz gezdirdik.

Son kez o koridorlardan geçtik.

Ve belki de farkında olmadan, kendi geçmişimize de son kez baktık.

Arkamızda yalnızca bir stadyum bırakmıyoruz.

Bir çocukluğu, bir gençliği, bir dönemi ve bir şehrin ortak hafızasının önemli bir parçasını geride bırakıyoruz.

Yarın orada ne kale direkleri olacak ne de o tanıdık koridorlar…

Ne eski tribünlerin sesi duyulacak ne de maç öncesi o bildik heyecan yaşanacak.

Ama biz orada yaşadıklarımızı unutmayacağız.

Çünkü bazı mekânlar yıkıldığında yok olmaz.

İnsanın içinde yaşamaya devam eder.

Futbol devam edecek.

Vanspor’un hikâyesi devam edecek.

Yeni stadyumlarda yeni çocuklar büyüyecek, yeni tribünler dolacak, yeni zaferler kutlanacak, yeni hayal kırıklıkları yaşanacak.

Hayat devam edecek.

Ama bizim bir parçamız hep o eski tribünlerde kalacak.

Belki bir köşede çocukluğumuz…

Belki bir koltukta gençliğimiz…

Belki bir tezahüratta dostlarımız…

Belki de artık aramızda olmayan sevdiklerimizin sesi…

Hepsi orada kalacak.

Ve yıllar sonra yolumuz o bölgeden geçtiğinde, bugün yerinde olmayan o stadyumu hatırlayıp içimizden sessizce şunu söyleyeceğiz:

“Bir zamanlar burada bizim hayatımızdan bir parça vardı.”

İşte bu yüzden…

Betonlar yıkıldı.

Tribünler yok oldu.

Kapılar kapandı.

Ama Van’ın futbol hafızası yerinde kaldı.

Ve son kez girdik o kapıdan…

Rıdvan Can
Star Van Haber – Spor’un Sesi